Hüznünün Adıdır, Kasım…

Kasım ayı, bize hem hüznü hem de umudu aynı anda hatırlatıyor.

10 Kasım… Bir milletin yüreğinde hiç dinmeyen özlemin adı. Saat dokuzu beş geçe, hayat bir anlığına duruyor. Başlar eğiliyor, sirenler suskunluğumuzu bölüyor, gözlerimiz uzaklara dalıyor. Çünkü kaybettiğimiz yalnızca bir lider değil; bir milletin kaderine yön veren, çocuklara, gençlere ve geleceğe inanan büyük bir düşünce insanı.

Mustafa Kemal Atatürk’ü anarken onun çocuklara verdiği değeri de hatırlamalıyız. Çünkü o, geleceğin çocukların omuzlarında yükseleceğini biliyordu. Cumhuriyeti onlara emanet ederken aslında bize de büyük bir sorumluluk bıraktı: Çocukları korumak, yaşatmak, eğitmek ve onlara umut dolu bir gelecek sunmak.

Tam da bu günlerde, 2-8 Kasım Lösemili Çocuklar Haftası’nı geride bıraktık.

Bir çocuğun hastane odasında geçen günlerini, annesinin gözlerindeki endişeyi, babasının içine attığı korkuyu düşünün… Bir yanda çocukluğunu yaşamak isteyen minik yürekler, diğer yanda onların yaşama tutunması için verilen büyük bir mücadele.

Hafta sonunda Türkiye’nin dört bir yanında gerçekleştirilen farkındalık yürüyüşleri, yalnızca bir etkinlik değildi. Her adım, lösemiyle mücadele eden çocuklara verilmiş bir destek sözüydü. Her ses, “Yalnız değilsiniz” demenin başka bir yoluydu.

Peki, farkındalık yalnızca belirli bir haftaya mı sığmalı?

Bir çocuğun saçlarını kaybetmesi, oyunlarından uzak kalması, yaşıtları gibi koşup oynayamaması yalnızca ailesinin meselesi değildir. Bu, hepimizin insanlık sınavıdır. Onlara acımak değil, onları anlamak; görmezden gelmek değil, yanlarında durmak gerekir.

Belki de Atatürk’ü anmanın en anlamlı yollarından biri, onun çocuklara duyduğu güveni ve sevgiyi yaşatmaktır. Çünkü bir ülkenin gerçek gücü yalnızca binalarında, yollarında, ekonomisinde değil; çocuklarının ne kadar güvende, sağlıklı, özgür ve mutlu olduğunda saklıdır.

10 Kasım’da Atamızı özlemle anarken, lösemiyle mücadele eden çocuklarımızın elini de yüreğimizle tutalım.

Bir tarafta bize bağımsızlığı ve Cumhuriyeti armağan eden büyük bir liderin hatırası, diğer tarafta yaşamak, büyümek, koşmak ve hayallerine ulaşmak isteyen çocuklarımız…

Aslında ikisi de bize aynı şeyi hatırlatıyor:

Gelecek, çocuklara bırakılan bir miras değil; çocuklar için bugün üstlenilen bir sorumluluktur.

Atam, emanetin olan çocuklarımızı korumak, yaşatmak ve aydınlık yarınlara taşımak hepimizin görevi.

Unutmayalım; bir çocuğun gülüşü yarım kalmasın diye atılan her adım, bu ülkenin geleceğine atılmış bir adımdır.

Ne mutlu ki böyle bir önderin kurduğu ülkede doğmuşum. Her zorluklara rağmen, her gecenin sabahı olduğu gibi, biliyorum ki Atam’ın ışığında Türk Ulusu aydınlığa çıkacak.

Saygı, özlem ve minnetle… 10 Kasım…

Şimdilik her zaman olduğu gibi hoşça kalın, akıl ve beden sağlığınızı korumaya çalışın!